Met gesloten deuren

Geïnspireerd op Huis clos van Jean-Paul Sartre.
Een eigentijdse creatie binnen een vertrouwd concept.

Vier vrouwen zitten opgesloten in een ruimte. Hun grootste straf is niet de ruimte, maar elkaar. Zijn we wie we denken te zijn, of raken we langzaam gevangen
in de blik van de ander?
____________________________

Vier vrouwen worden samengebracht in een afgesloten, artificiële ruimte waar niets is wat het lijkt. Wat begint als een zoektocht naar verklaringen, groeit uit tot een verstikkend spel van confrontaties, manipulatie en mislukte pogingen tot verbinding. Elk van hen klampt zich vast aan oude gedragspatronen: de observator, de verleider, de redder, de onderzoeker, maar in de confrontatie met de ander beginnen de maskers te barsten.

De ruimte lijkt mee te ademen, spanningen uit te vergroten en hen genadeloos met zichzelf te confronteren. Woorden verliezen hun betekenis, intenties vervormen en de waarheid blijkt steeds moeilijker te grijpen. Terwijl de onderlinge relaties verharden en escaleren, worden ze gedwongen niet alleen elkaar, maar ook zichzelf onder ogen te zien. In hun drang om gezien, begrepen of begeerd te worden, verliezen ze elk gevoel voor echte verbinding. Hun grootste gevangenis blijkt niet de ruimte, maar de manier waarop ze naar zichzelf en de ander kijken.

Gevangen in hun onvermogen om werkelijk contact te maken, proberen ze één vraag te ontrafelen: Waarom zijn wij hier? Maar misschien is de echte vraag niet waarom ze hier zijn, maar of ze ooit kunnen ontsnappen aan wie ze voor elkaar geworden zijn – en zo niet, voor altijd tot elkaar veroordeeld blijven.

Deze voorstelling is een volledig eigen creatie, met nieuw geschreven tekst en personages van Dave Wiggers en Hanneke van de Kerkhof, in nauwe samenwerking met de actrices. Het stuk is een eigentijdse interpretatie, geïnspireerd op het concept van Huis clos van de Franse filosoof Jean-Paul Sartre, waarin de ander niet alleen spiegel, maar ook grens en gevangenis wordt.

“De hel, dat zijn de anderen – maar de anderen, dat zijn wij.” — Jean-Paul Sartre

____________________________